Demsala Zivistanê
Sewalên daristanê
Hemû li hev civîyan
Hinek ji wan girîyan
Bi hawar û bankirin
Ax bi ser xwe dakirin
Gotin: We hay jê nîne?
Îro ji bo me şîne
Tiştê hatî serê me
Pir nexweş e Mîrê me
Yê ku bihîst ew xeber
Bê rawestin diçûn ser
Biçûk-Mezin, hûr û gir
Teyr û tulûr, Hirç û Gur
Ger çi çûn hebûn ew ajal
Hemû rabûn çûn ji mal
Yek yek çûn ber serê Şêr
Mal tijî bû jor û jêr
Hin rûniştin li eywanê
Yên hatin sertêdanê
Halê Mîrê xwe pirsîn
Li ber çong dan merisîn
Hin rûniştin hin rabûn
Tev ji ser hev belav bûn
Gotin: Wilo çê nabe
Tu “ş bê derman nabe
Divê em rabin herin
Derman bînin vegerin
Gava derketin ji mal
Nalîya Şêrê bêhal
Ku dengê Şêr hate Gur
Neçû xwe ragirt li wir
Li ber serê Şêr rûnişt
Jê re gotin gelek tişt
Got: Ev bû çend rojê min
Xev neketî çavê min
Ne ez tenê pir heval
Hemû hatin neçûn mal
Ne xwarin, ne vexwarin
Tev ji bo te li kar in
Çi sewalên ku he ne
Li ber fermana te ne
Çi kesê Daristanê
Tev hatin sertêdanê
Lê ewê ziman zêde
Tucarî nehat vêde
Tu dizanî ew kî ye?
Yê dibêjim, Rovî ye
Ewê xayîn û fenek
Ketî ye kêfa belek
Gava êşa te bihîst
Wî ji kêfare dilîst
Ku me li wir da girî
Bi ken li me zîvirî
Xwe li dij me qure kir
Qeşmeryê xwe bi me kir
Çi dibêji Mîre min?
Dest û ling û serê min
Şêr bersiva Gur dida
Got: ku ew nebe winda
Dizanim zê çibkim jê
De ka ew roja ku bê
Ku te got hat bira min
Mêrik nehat dora min
Sewal hatin ji her der
Belê nehat ew qeşmer
Birastî ka li ku ye?
Dêmek ne xema wî ye
Serê min ket ji alî
Ez ketime vî halî
Îro ma ye bi serê xwe
Qet nade vir berê xwe
Dê bê roja min û wî
Zê çi bînim serê wî
Ku Şêr wilo qehirî
Gur rabû çû ber serî
Got: Qet xwe aciz neke
Em pirin Rovî yek e
Balîf da ber pala Şêr
Gelek hurmet kire jêr
Rûnişti bûn pir sewal
Ku bû êvar çû ne mal
Rovî hate dora wan
Halê Şêr pirsî ji wan
Got çi he ye çi tune?
Ev çend roj, hun li ku ne?
Pêşî bêhna xwe vedan
Dû re rabûn bersiv dan.
Ger çi hebû li wê de
Me bi xwer’anî vê de
Wekî ku tu dizanî
Şêr nexweşe bi giranî
Kesek nema ku nehat
Tenê, deng ji te nehat
Ji roja ku em çûne wir
Li ber serê Şêr e gur
Ew tim ji te bi rik e
Ba şêr xeyda te dike
Digot: “Rovî bêxêr e”
Îro zikê wî têr e
Tucarî te nas nake
Ji bo te xwe tal nake
Gur gelek tişt li ser kir
Birastî Şêr bawer kir
Ku vê carê rabe Şêr
Ew ji bo te nabe xêr
Rovî xatir ji van xwest
Kaxiz-Pênûs xiste dest
Guh di serîd dilive
Deşt û çîyan dipîve
Rêya Rovîpir dûr e
Ax û kevir dihûre
Reya Rovî direj e
Di ber xwe de dibêje
“Divê tiştekî bikim
Bo ku Şêr razî bikim”
Li mal rûnişt ponijî
Planek xiste mêjî
Û qet li ber ser Şêr ranabe
Gote Şêr: Wiha nabe
Dîsa nehat ew zilam
Çi dibêjî ez xulam?
Welleh ne hawê wî ye?
De ka bavo li ku ye?
Rovî li mal digere
Ferman bid’ bila were
Şêr gotina Gur birî
Rabû ser xwe sincirî
Got: Vê yekê ji bîr nakim
Ger fermana wî rakim
Hînê ew tişt, nebû bîst
Rovî li malê bihîst
Rabû got: Ger ez herim
Wir sax bikim vegerim
Kaxizek kir sê çar xwe
Veşart kîn û rika xwe
Hêdî hêdî meşîya
Wargehê Şêr bû xuya
Ku gihişt devê derî
Pêşî Gur dît li serî
Gur li wir pal vedaye
Herdu ling jî radaye
Ku Rovî derî vekir
Tu kesî guh lê nekir
Rû nedanê sewalan
Xwe avêt nav şekalan
Ku derî ma vekirî
Gur gelekî qehirî
Got: Zû derî bigirin
Kesên bêxêr li virin
Gava dengê Gur çû Şêr
Hişyar bû nêrî li jêr
Rabû çavê xwe gerand
Serê xwe li Rovî hejand
Got: Eferim ji te re!
Tu bûyî zilam ji xwe re
Va ye ev bû meha min
Lingê te nehat ba min
Tu li ku bûy vê mehê?
Qey tu çû bûy Dojehê!?
Edî Xwedê mezin e
Sonda qesem li mine
Ezê te darizînim
Hesab bi ter’ bibînim
Ku Şêr dike qisên gir
Nayê ser hev devê Gur
Kêfa Gur pir li cî ye
Bo ku li dij Rovî ye
Gur got: Kêf kêfa min e
Temenê wî bir nêvî
Rovî stuwê xwe xwar kir
Bêdeng li Şêr guhdar kir
Paşê axivî ji dil
Got: Tim ezim yê bi kul
Ma qey wan li tê bû?
Zmanê wan zêde bû
Ji min çêtir dizanî
Kê ji wan derman anî?
Ev serê meha mine
Ne xew e ne xwarin e
Ku tu ketî nav cîya
Min daye serê rîya
Bo êşa te ya dijwar
Derman geryam bê hejmar
Hekî hekîm geriyam
Ku min dît vegerîyam
Tevdê Bijîjk û Zana
Gotin navê dermana
Ger min ji kê dipirsî
Wan yek derman nivisî
Gotin: Dermanê min çî ye?
Ka zû bêje li ku ye?
Meha min bû bêhal im
Raketî me li mal im
Ger te anî be derman
Bo te nîne tu ferman
Meclîsê bigerînim
Li wir efa te bînim
Rovî hate nêzîkê
Dest avêtê berîkê
Kaxiza derman derxist
Agir bi mala gur xist
Got: xwenddina min nîne
Mîrê min tu buxwîne
Ez nizanim bê çi ye
Li wir nivîsandî ye
Kaxizek din kire der
Wî derman kirbû jiber
Li derman nepirsî bû
Wî bi xwe nivîsî bû
Hayê kesî jê nebû
Fen a Rovî bi xwe bû
Belê Şêr guman nekir
Wê kaxiza din vekir
Şêr kaxizê dixwîne
Navê derman dibîne
“Ew dermanê êşa Şêr
Me danî ye wa li jêr
Gava ku hun bixwînin
Ger hun zû derman bînin
Em bi jîjk, bi Ilmê Zanî
Navê derman me danî
Navê derman li jêr e
Jê pêv her tişt bêxêr e
Navê derman li wir e
Ew “Goştê Saqa Gur”e
Ku Şêr wî goştî buxwe
Û avê bi serdê vexwe
Dê bibe wekî pola
Derkeve serê çola
Tiştekî wî namîne
Ev ji bo we mizgîn e
Gava nivîs qedîya
Ziravê Gur qetîya
Dest pîyên wî lerizî
Ji xwe re got bi dizî:
“Ev çi bû hat serê min?
Ket mirinê berê min”
Şêr got: Rabin birêdin
Dest-pîyê Gur girêdin
Wî derxin devê derî
Bigrin wan çavên serî
Bivirekî tuj bînin
Hêta Gur bifirînin
Hinek goştê sor jêkin
Li agir kin zû çêkin
Daxwaza Şer anîn cî
Baş girêdan dest û pî
Çêbu wek dilê Rovî
Hêta Gur birin nêvî
Goştê saqê jê kirin
Xwe bi ser de werkirin
Bi cih anîn ew ferman
Şêrê nexweş xwa derman
Şêr hate sêra berê
Kesek nema li wê derê
Seqet ma Gurê Fesad
Rovî li wir bû azad
Herdu ajal ketin rê
Rovî li pêş Gur li pê
Herdu ji hev qetiyan
Bi hev re nemeşîyan
Yek bi jorde çû yek bi jêr
Rovî da rêya nezêr
Gur ma li ser sê pîya
Zwîn ji seqê rijîya
Rovî ban Gur kir li jor
Got: Lo Xwedyê Gîzma Sor
Te duh dikir xeyba min
Va tu ketî tirba min”
Fesadî ne tiştik e
Ew ji bo te hindik e
Çîrok dide me wane
Hinek mirov wiha ne.
